Wij leven in onze gekoelde of verwarmde huizen, rijden in gekoelde of verwarmde auto’s en werken in gekoelde of verwarmde kantoren. Zelfs in de zomerperiode gaan er dagen voorbij dat we nauwelijks buiten zijn. We leven op stenen pleinen, rijden over asfalt wegen en wonen in betonnen huizen. Waar mensen hun levensritme vroeger aanpasten aan het opkomen en ondergaan van de zon, daar bepalen wij nu ons levensritme aan de hand van de wekker. Alles bij elkaar heeft het ervoor gezorgd dat we hoe langer hoe meer afgesneden raken van het leven, de vibratie en creativiteit van de schepping.

Kijk een willekeurige autoreclame en je ziet dat de auto-industrie dit gegeven door heeft. Wij verlangen naar ons huis in de natuur. Wij zijn geboren in een hof. God gaf Adam en Eva niet eens een boomhut. Wij zijn geschapen om één te zijn met de schepping. En wanneer je dit of dat merk auto koopt, dan kun je dat allemaal weer ervaren. 4x4 brengt dat slurpmonster je de wildernis in. Heerlijk cruisend brengt die bolide je naar de mooiste vergezichten. Afgesneden van de schepping? Met deze auto niet meer.

Het is een schaamteloze uitbuiting van onze heimwee naar het paradijs.

Ik denk dat ons verborgen verlangen naar het één zijn met de schepping een van de redenen is waarom zoveel mensen zo intens van de junimaand genoten hebben. Een maand lang openluchtdiensten. Wat een heerlijkheid. Het zingt echt anders onder een open hemel. Het woord klinkt op de een of andere manier zuiverder wanneer je in contact bent met aarde en hemel. Tijdens de dienst rondrennende kinderen zijn in de WRZV hal een last. In de openlucht zijn ze een zegen. Een huilende baby verstoort de concentratie tijdens een binnensamenkomst. In de buitenlucht wordt de focus door dat liefelijke gehuil alleen maar versterkt. Dingen zijn anders wanneer je ze buiten beleeft. Het lijkt wel of je zintuigen zich extra openen, zoals een bloem zich in de buitenlucht in aanbidding opent en alle zuurstof en leven uit de lucht zuigt.

Ik vind het jammer dat we weer naar binnen gaan. Binnen is maar zo… binnen. En ik ben niet de enige. Chris, onze zoon van tien maanden, deed vrolijk mee met het liefdemaal. Hij ‘deelde’ zijn bal met wat buurkinderen en deed zichzelf tegoed aan krentenbollen die overal in overvloed te vinden waren. Ook onze dochters hebben van de buitenlucht ge-no-ten. Aan het eind van de slotdienst-die-doorliep-in-een-picknick kwam mijn oudste dochter naar me toe, met een arm vol schitterend gekleurde bloemen. Allemaal geplukt in de kerk.