Samenkomst zat. 19:00, zo. 09:30 & 11:30 [Meer info]

Onze missie en visie

De VEZ is een bruisende kerk in Zwolle met meer dan 3500 leden. Benieuwd naar onze missie en visie? 

Lees meer

De VEZ heeft je nodig!

Bezoek de pagina van TopPunt om te kijken wat jij voor de VEZ kunt betekenen! 

Vacatures

Plaats van samenkomst

Zaterdagavondienst
19:00 - 20:20
Zondagochtenddienst
1e dienst: 09.30 uur - 10.50 uur
2e dienst: 11.30 uur - 12.50 uur
WRZV-hallen
Buitengasthuisstraat 8
Zwolle

'Gemeentebreed geloofsavontuur wordt hemels feest.'
Door Communicatie 27-12-2013
'Gemeentebreed geloofsavontuur wordt hemels feest.' Op kerstavond en 1e kerstdag hield de Vrije Evangelisatie Zwolle (VEZ) 7 identieke kerstdiensten binnen vierentwintig uur. Er was ruimte voor 10.000 bezoekers, terwijl de VEZ ‘slechts’ 3.500 leden telt. Alle gemeenteleden kregen de gelegenheid om gasten mee te nemen. Henk Stoorvogel Er was één restrictie: ‘Nodig geen mensen uit die normaal gesproken al een kerk bezoeken. We willen geen ‘schaapjes stelen’. Hoe zou deze onderneming uitpakken? Wat waren de beweegredenen achter deze opzet? Een kijkje achter de schermen…

Het begon allemaal op maandagavond 24 december 2012. De eerste van twee kerstnachtdiensten van de VEZ, een jaarlijks muzikaal en feestelijk hoogtepunt in het kerkelijk seizoen, was begonnen. De zaal zat stampvol. De tribunes torsten dapper het gewicht van honderden mensen. Op het balkon was geen plekje meer te vinden.

Er moest mensen de toegang worden geweigerd.

Er was geen plaats meer in de herberg. En dat was niet voor het eerst. Enkele weken eerder waren enkele tientallen bezoekers ook al gedwongen onverrichterzake huiswaarts te keren. Dat zette ons als leidersteam toen al op scherp. Maar de eerste kerstnachtdienst was de druppel. Mijn vrouw Ruth zat op het balkon en was boos: ‘Waarom hebben we maar twee kerstnachtdiensten georganiseerd terwijl we op een normale zondag soms al te weinig plek hebben?!’

Uit ervaring weet ik dat Ruth het doorgaans bij het rechte eind heeft en dat het tijd is voor actie.

De overtuiging leefde bij meerdere leden van het leidersteam: volgend jaar zou ons dit niet nogmaals overkomen. We zouden net zoveel kerstdiensten organiseren als nodig was.

Naast de te beperkte capaciteit tijdens de diensten in die decembermaand van 2012 speelde ook nog een ander gegeven mee: meerdere malen waren wij in het leidersteam bepaald bij het getal 10.000. In zijn reusachtige ark had Noach ruimte voor wel 10.000 mensen. Helaas wilde niemand mee. Er waren openbaringen en overtuigingen dat de VEZ een licht op een berg zou zijn, een vuurtoren die mensen de weg wijst, een arena die van alle kanten benaderd kan worden. En binnen het leidersteam leeft het geloof: ‘De VEZ zal de komende jaren blijven doorgroeien, tot misschien wel 10.000 mensen. Niet omdat de VEZ belangrijk is of omdat het ons gaat om groei of omdat God alleen van grote kerken houdt. Beslist niet. Maar wij geloven dat iedere gemeenschap zijn unieke bestemming en rol heeft te vervullen. Sommige kerken mogen klein zijn en klein blijven, andere kerken zullen middelgroot zijn en sommigen dienen verder te groeien. Zoals Maria het wonder van de verwekking van het baby’tje Jezus omarmde, zo willen wij het wonder dat God voor de VEZ heeft omarmen en zijn wij bereid mee te bewegen in het avontuur in Gods avontuur. Zelfs als dat betekent dat we doorgroeien tot 10.000 bezoekers of meer.

Als we met kerst 2013 nu eens 7 identieke diensten organiseerden, dan zouden we plek zat hebben in de herberg én dan zouden we eens kunnen ervaren wat het betekent om rond de 10.000 mensen in een etmaal te ontvangen. We vroegen God om wijsheid en leiding, waren eensgezind in het besluit dat dit de route was voor kerst 2013 en omarmden het avontuur.

Op 19 juni 2013 vond de eerste vergadering voor de kerstdiensten plaats. Buiten vielen de mussen van het dak, was het tropisch warm. Binnen probeerden wij ons te verplaatsen naar eind december, naar lichtjes, kou, muziek en een kerstboodschap. Die avond leverde twee belangrijke resultaten op: het thema zou zijn ‘Voor jou!’ en we zouden een glossy creëren waarin de bezoekers de kerstdienst mee naar huis konden nemen.

Na de zomerperiode kreeg alles steeds vaster vorm. Alle facilitaire teams kregen de vraag of zij het zagen zitten om 7 diensten in touw te zijn. Vanuit het verlangen om de kerstboodschap met zoveel mogelijk mensen te delen stemde elk team blijmoedig in met de plannen. Sommige teams wisten nog niet precies ‘hoe’, maar ze zouden het voor elkaar boksen.

Het nieuws werd bekend gemaakt in de gemeente: ‘We gaan 7 identieke kerstdiensten organiseren.’ Vraag: ‘Mag ik dan op kerstavond en op eerste kerstdag naar de kerk?’ Antwoord: ‘Ja, dat mag, maar het is tweemaal dezelfde dienst. Ja, dat mag, als je dan ook twee keer gasten meeneemt.’ Vraag: ‘Zal zo’n groot project niet ten koste gaan van kerstdiensten van andere kerken?’ Antwoord: ‘Dat is precies de reden waarom je geen mensen uit andere kerken mag uitnodigen.’

De VEZ’ers voelen de schoonheid van het kerstavontuur feilloos aan. Wij geven onze kerstdiensten weg en gaan de essentie van kerst delen met mensen waar wij van houden. Er breekt een periode aan van bidden, uitnodigen en voorbereiden. Jonathan Reijning en een team van schrijvers en fotografen stort zich op het maken van de glossy. Herman Fijnvandraat, mijn ‘wingman’ op het gebied van diensten in de VEZ, coördineert alle logistiek en praktische zaken. Het is een kolfje naar zijn hand. Altijd beheerst, het overzicht bewarend en kordaat optredend loopt de organisatie vanaf het begin vloeiend. Al bouwt de spanning zich van binnen wel degelijk op. Jacco de Laat, de hoofdregisseur van alle diensten, ligt een week voor uur U te woelen in bed en kan de slaap niet vatten. Talloze details voor de kerstdiensten tollen door zijn hoofd en uiteindelijk stapt hij om half vier ’s nachts zijn bed uit om wat mailtjes te versturen. Tot zijn verrassing krijgt hij binnen enkele minuten een bericht terug. Van Herman. ‘Zo, kun jij ook niet slapen?

De laatste vierentwintig uur voor de eerste kerstdienst zijn het mooist, of het ergst, net hoe je het bekijkt. Anne, Hans, Vincent, Sietske, Peter, alle direct betrokkenen voelen zich als een renpaard vlak voor de start. Alles is klaar en je wilt ‘los’, maar je moet je nog inhouden en wachten. Voor mij betekent dat: hardlopen. Wachten. Hardlopen. Wachten.

Om kwart voor drie rij ik naar de WRZV-hallen. De soundcheck was toen al uren bezig, maar daar hoefde ik niet bij te zijn. Voor de zekerheid had ik twee boterhammen met Nutella meegenomen. Totaal overbodig, zo bleek al snel. Alles was tot in de puntjes geregeld: een rijsttafel, penne, broodjes, soep. Het hield niet op.

We baden samen en droegen alle diensten aan de Here op. Bert van der Stouwe herinnerde ons er aan om na elke dienst te ‘herbronnen’: weer terug naar de Here, van wie wij alles hebben te verwachten.

De eerste dienst begint. 950 mensen in de zaal. Opwinding. Hier en daar kan het programmatechnisch nog net even strakker; een overgang in de muziek, enkele lijnen in het theater, de balans in mijn preek. Maar zijn we blij dat we nóg zes keer mochten! We voelen ons bevoorrechte mensen.

Dienst twee. Helemaal vol. Er zitten zelfs mensen op het balkon. ‘Joy! Unspeakable joy! An overflowing well, no tongue can tell.’

Dienst drie. Ik weet dat er vrienden van mij in de zaal zitten. Ik kan ze alleen niet zien door het felle licht op het podium. ‘Wie kent mijn naam? Wie bevrijdt mij van de gekte? Wie vecht er voor mij?’

Mensen vragen me: ‘Ben je niet moe? Vind je het niet veel?’ Ik antwoord: ‘Al moet ik het honderd keer doen, zolang er mensen zijn die het kerstevangelie willen horen zal ik blijven preken!’ Ik geniet met volle teugen.

Dienst vier. ‘Als rennen geen zin meer heeft. En de goden vallen aan.’ Het lied raakt me elke keer weer.

Half twee ben ik thuis. Kopje warme chocolademelk. AD Interview met Arjen Robben lezen. 'Ik geloof niet in een god', zegt Arjen. Nou, IK WEL! Nog even Bijbel lezen. God danken voor de diensten. En slapen.

De wekker gaat. ‘Waar ben ik? Wat moet ik doen?’ ‘Als rennen geen zin meer heeft en de goden vallen aan.’ ‘Yes! We hebben nog drie diensten.’

Dienst vijf. ‘Jozef, knijp er niet tussenuit. Wees niet bang voor de baby! Want jouw zoon zal je bevrijden van de gekte. Jouw zoon is er om je te vangen als je valt.’

Dienst zes. Het is alweer de één na laatste. ‘Geef alles, alsof dit de enige keer is dat je dit lied kunt zingen, de enige keer dat je deze verhalen kunt vertellen, de enige keer dat je deze preek kunt preken.’

Dienst zeven. Ruth en de kinderen zitten op de eerste rij. Ik voel me gelukkig. De dienst doet vreemd intiem aan. Ik bedank Manoa en Emma dat ik hun verhaal zeven keer mocht gebruiken en beloof ze dat ze de bioscoopkaartjes alsnog krijgen. ‘God verhoort gebeden.’

Dat doet hij inderdaad.

Wat begon vanuit heilige verontwaardiging en onder gebed uitgroeide tot een gemeentebreed geloofsavontuur is geworden tot een hemels feest. 7.500 mensen hebben de diensten bezocht, waarvan ruim 4.000 gasten die voor het grootste deel normaal gesproken geen kerk bezoeken. En samen met al die vrienden, collega’s en familie was het een heerlijk kerstfeest waarin we de essentie van kerst beleefden als nooit tevoren:  ‘Kerst is Jezus als Gods geschenk, VOOR JOU!’


Henk Stoorvogel is pastor gemeenteontwikkeling diensten & events, creatieve gemeenteontwikkeling en prediking - Vrije Evangelisatie Zwolle.