• "Geliefde dochters van God"

We rijden op het ‘dak van de wereld’, de Andes, bedekt met groen bloemtapijt, met muren van zandsculpturen en gestoffeerd met antraciet vulkaanstof. Op weg naar een Quichua community. Een volgepakte 4wheeldrive brengt ons van Riobamba naar Pachancho. De tweede 45 minuten van de reis over een ‘dirty road’.

We klimmen gestaag naar 4000 meter hoogte en passeren langs  de Chimborazo van 6000 m met witte top, hoog op de evenaar. Lama’s, wonderlijk gesteente en onuitsprekelijke uitgestrektheid. Met nog meer vulkaanruggen en toppen. Mijn zintuigen lijken te beperkt om het op te kunnen nemen! 

Vrouwenconferentie in Ecuador


We zijn er. Pachancho, op het dak en aan het einde van de wereld, want geen internet! Het lijkt een verzameling schuurtjes met een soort van sportterrein(tje). De kleine schuurtjes bergt de mensen, daar wonen ze. De middelgrote zijn de school en de kaasmakerij. De grote schuur is de kerk.

Daar hebben Donata, Karla en ik de vrouwenconferentie. De Quichua-vrouwen komen aanlopen met hun kindjes op de rug geknoopt, beentjes gestrekt naar beneden. Kleurrijke sjaals over de schouders als poncho. Hier geen geplooide rokken met kleurrijke banden die ik zag bij de Quichua’s in de stad Riobamba.  Om de heupen een sjaal geknoopt over een soort van dikke lange broek. Geen elegante sandaaltjes zoals de Quichua-vrouwen dragen in de stad. Rubberlaarzen of dikke schoenen. Het leven is hard voor hen in deze schoonheid van natuur. Zij hoeden de lama’s en melken de paar koeien. Ze hebben zwarte hoedjes op hun lange zwarte gevlochten haren. Die gaan weer af in de kerk en weer op als we eten.

Ik was voorbereid door Donata maar toch schrijnt en schuurt bij mij hier de armoede en de viezigheid. Zo hoog op de evenaar waait het altijd, zandstraalt het grijze vulkaanzand de gezichten en de handen en schijnt de zon “hard”. Het tekent de mensen die er wonen, de Quichua’s .

We worden hartelijk ontvangen door de pastor en zijn vrouw. Goede bekenden van Donata en Nestor. Hij is door hen opgeleid tot pastor op SEMILA. In de kerk is het uitkijken waar je loopt door de plassen, het heeft geregend. En uit de kinderbroekjes rolt wel eens inhoud…

We “stylen” met wat we hebben: stokken en stenen. Aan de stokken hangen we kaartjes met een tekst die de dames meekrijgen: Je bent geliefd. Er zijn denk ik 40 lieve dochters van God. Want dat zijn we en dat delen we! We zijn geliefde dochters van God met een verborgen schat: Gaven en Talenten die God ons geeft en die  ons (nog) mooier maken. Die mag je gebruiken ook nog. Zo mag je nog meer op Jezus gaan lijken! Zo bouw je mee aan Gods Kerk!

We laten het de vrouwen op de (gedenk)steen schrijven. Hun naam. Hun talent. Hun mooie karakter eigenschap. Dat is hun levende steen. Uiteindelijk krijg je dan ook nog eens een beloning: een witte steen met een nieuwe naam. Die geven we mee in een mooi doosje. Goede herinnering voor het nu en uitzicht op dat wat in de Hemel ooit wacht.
 
De vrouwen lezen mee, schrijven op en bespreken in tweetal hun opdrachten. Ik spreek drie sessies en heb Donata hard nodig om te “vertalen”, Nederlands-Spaans. En Nederlandse setting in Quichua setting. Het liefst zou ik zeggen dat een geliefde dochter van God met een verborgen schat in zich, niet geslagen mag worden door haar man. Maar dat kan ik niet doen want dan zien we de vrouwen niet terug, weet Donata. "Daar werken we aan in een andere setting", vertelt ze. Bijvoorbeeld op Semila, het opleidingsinstituut voor de mannen en vrouwen die opgeleid worden tot pastor. Zij hebben de invloed en het vertrouwen. En de macht.
 
Donata, Karla en ik, we bidden tenslotte voor elk van de vrouwen persoonlijk. Zo zijn ze dat gewend en zo wordt dat verwacht. Om vervulling met de heilige Geest bijvoorbeeld. Ik bid in het Nederlands. Mijn bidden, daar is geen woord Spaans bij… Dat vind ik even lastig, maar de Heilige Geest werkt wel, dat merk ik! De vrouwen huilen.
 
Nestor en Donata bespreken met de pastor en de vrouwen dat ze in november naar Semila mogen komen voor een 2daagse Retraite. De vrouwen knikken, ze willen komen! Even uit hun harde dagelijkse werkelijkheid helpt om te kunnen ontvangen, dat weet Donata. De zondag is indrukwekkend…….wat een ervaring.

Maar als je wieg hier staat? Een vraag die me volgt.
Donata en haar medewerksters werken daarom in 6 Quichua communities met hun vrouwenproject. Daar bieden ze vrouwen een veilige plek om Jezus en elkaar te kunnen ontmoeten. Daar leren ze breien en bakken. Daar krijgen ze gezondheids- en opvoedlessen. In de kerk  hangt de poster met 6 Handenwassen-regels naast de poster met de Tien Geboden…..

Terug naar Riobamba hebben we sneeuw! We zijn excited…..
Ik denk aan de vrouwen in Pachancho, hoe bescherm je je golfplaten hut?
De sneeuw, hoe mooi ook, duurt maar even gelukkig en zal ook weer snel smelten. Ook in de dorpjes hoog. Hoop ik.

Weer thuis in Riobamba genieten we van de lekkere kaasje die we kochten in de kaasmakerij van Pachancho.  Dat verdienen ze daar.

Klik hier voor een uitgebreid fotoverslag van deze dag.

Deel dit bericht

Deel dit bericht

Terug naar magazine
  • "Geliefde dochters van God"

    We rijden op het ‘dak van de wereld’, de Andes, bedekt met groen bloemtapijt, met muren van zandsculpturen en gestoffeerd met antraciet vulkaanstof. Op weg naar een Quichua community. Een volgepakte 4wheeldrive brengt ons van Riobamb...
  • Reisverslag Jaap en Betsy van de Poll naar Ecuador

    Pastor Jaap van de Poll en zijn vrouw Betsy zijn in oktober naar Ecuador geweest om SEMILA, de bijbelschool in Riobamba, te bezoeken. Ze schreven samen een verslag van hun reis. Lees hier het verslag van de vrouwenconferentie waar Betsy is geweest.&n...
  • Linda leidde jarenlang een dubbelleven

    Jarenlang bedroog Linda* haar man Sander* met een ander. Beiden doen ze openhartig hun verhaal. Haar verhaal Op mijn zestiende ontmoette ik Sander, drie jaar later trouwden we. Jong en naïef gingen we van start. Na de geboorte van onze zoon ...
  • 'Ik heb mijn onzekerheid in het water achter gelaten'

    “Van jongs af aan weet ik dat God bestaat, dat Hij mij wil helpen en dat ik goed ben zoals ik ben. Ik ging braaf naar de kerk, hoorde de mooie Bijbelteksten, maar ik voelde het niet. Aansluiting in mijn gemeente vond ik niet echt. Ik vroeg me v...
  • ‘Ik heb me echt heel lang eenzaam gevoeld. Echt alleen’

    Annelore Vrieswijk, 18 jaar   “Op mijn twaalfde werd ik depressief. Dat heeft wel vijf jaar geduurd. Het was een opeenstapeling van dingen. Toen ik zeven was scheidden mijn ouders. Ergens was dat wel fijn, want toen was het even klaar me...
  • Help je broeders en zusters aan een baan

    Werkloosheid heeft grote impact op levens, ook in onze gemeente. Vanuit deze nood werd het VEZ(net)Werkplein opgericht. “Als VEZ-ers kunnen we elkaar helpen bij het vinden van een baan,” vertelt initiatiefnemer Gert van Dorsten. “Oo...